روزهی عاشوراء
علما اتفاق دارند که روزهی روز عاشوراء سنت است.
و از رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) روایت است که: «من اینگونه احتساب میکنم که روزهی روز عاشوراء کفارهی گناهان سال قبل باشد» [رواه مسلم]
همچینین رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) به روزهی روز نهم محرم (تاسوعا) به همراه عاشوراء استحبابا و برای مخالفت با یهود و نصاری دستور داده است. (زیرا آنها تنها روز عاشوراء را روزه میگرفتند) از ابن عباس رضی الله عنه روایت است که وقتی رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) عاشوراء را روزه گرفت و به روزه گرفتن در آن دستور داد، مردم گفتند که یهود و نصاری این روز را گرامی میدارند! پس رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: «اگر ان شاالله سال بعد را درک نمودیم روز نهم را نیز روزه خواهیم گرفت» ابن عباس رضی الله عنه میگوید. سال بعد فرا نرسید تا اینکه رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) وفات نمودند… [رواه مسلم]
حکمت روزهی عاشوراء
عبدالله بن عباس رضی الله عنهما حکمت روزهی روز عاشوراء را چنین بیان میکند: زمانی که پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) به مدینه هجرت نمود، یهود را دید که روز عاشوراء را روزه میگیرند رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) از آنها پرسید: »این چه روزی است؟« گفتند: این روز نیکی است، روزی که خداوند بنی اسرائیل را از چنگ دشمن نجات بخشید، لذا موسی علیه السلام این روز را روزه گرفت. آن حضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: «من از شما به موسی نزدیکترم«. همین بود که این روز را روزه گرفت و امتش را به روزه گرفتن این روز امر فرمود. [بخاری ۳/۵۸]
دیدگاه اهل سنت دربارهی عاشوراء
بر اساس دیدگاه اهل سنت انجام هرگونه مراسم خاص در این روز جایز نیست؛ نه عزاداری و نه جشن و سرور زیرا هیچکدام از این کارها از رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) ثابت نیست و تنها روزهی عاشوراء از رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) ثابت شده است. این روز هیچ حکم خاص دیگری ندارد و ممنوع کردن ازدواج در ماه محرم و صفر نیز از دیدگاه اهل سنت جایز نیست. بر اساس دیدگاه اهل سنت احترام به بزرگان دین در تبعیت از آنها و گرامی داشتن نام و یاد آنهاست. و رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) ازدواج در سالروز شهادت عمویش حمزه و همسر گرامیش خدیجه رضی الله عنهما که بسیار دوستشان داشت را ممنوع قرار نداد و صحابه نیز سالروز وفات پیامبر را عزاداری نمیکردند و این به هیچ عنوان بیاحترامی محسوب نمیشود.
خداوند توفیق پیروی صحیح آن بزرگان را به ما عطا کند و ما را شایستهی ادامه دادن راه آنان قرار دهد. آمین.
منبع: جهان اسلام